Column Kirsten-Koffietijd

Vorige week heb ik mijn allereerste volle bak koffie op. In een klysma.

Als veertienjarige puber vond ik dat het hoog tijd werd om koffie te leren drinken. Na een pyjamafeestje zaten we met een groepje meiden met onze slaperige hoofden in de woonkamer en moest het er maar eens van komen. Gatver, wat vies. Een bittere smaak die ook met suiker, veel melk en nog een lepel suiker erbij niet te verdrijven was. Koffie drinken bleek niks voor mij. Ook later heb ik me er nooit meer aan gewaagd. En toen ik tijdelijk veranderde in een behoorlijk extreme gezondheidsfreak, in een poging ME op allerlei manieren te slim af te zijn, was ik alleen maar blij dat ik mezelf nooit had aangeleerd om me op te peppen met dit in de ogen van al even zo extreme gezondheidsexperts duivelse drankje. En nu blijkt uitgerekend koffie één van de dingen te zijn die mijn lijf een geweldig extra steuntje in de rug geven. Niet die van de “George Clooney”-cupjes maar de beste kwaliteit biologische koffie, geïmporteerd uit Engeland waar een bedrijf zit dat zich gespecialiseerd heeft in het produceren van klysmakoffie. Dat bestaat, ja. En ik kwam het op het spoor via Santura, een centrum voor colonhydrotherapie waar ik af en toe een serie darmspoelingen onderga. Dus ik ben al aardig wat gewend op dit gebied. Na afloop van een darmspoeling lag ik ook al eens met tarwegrassap gevulde darmen om ontgifting via mijn lever te stimuleren. En dit kan dus ook met koffie. Eigenaresse Liesbet vertelt me over deze voor haar nieuwe ontdekking en hoeveel baat ze er zelf bij heeft. Dus spoed ik me naar Driebergen om een kannetje vers gezette koffie te nuttigen in mijn blote kont.

Ik kan er naartoe omdat ik sinds een paar maanden tevens de oppeppende werking van een tweetal andere supplementen ervaar. Waarvan ik de namen hier niet noem omdat wordt geadviseerd om daar niet op eigen houtje mee te experimenteren. Maar de mevrouw die er meer kennis over bezit, heeft momenteel een cliëntenstop en ik was er zo ernstig aan toe dat ik me er toch maar aan waagde. In tegenstelling tot de handenvol supplementen die ik eerder slikte en waar ik vrij weinig direct effect van merkte, bemerk ik nu binnen een uur na het innemen van de eerste capsule al verschil in energie. Een effect dat in de tijd die erop volgt alsmaar groter wordt. Ook lijken andere dingen die ik al een paar jaar doe, zoals Body Stress Release om mijn spierspanning en stijfheid te verminderen, ONST microstroom behandelingen voor extra ATP-aanmaak in de mitochondriën, het slapen op een Bemer-matras om de doorbloeding in de kleinste bloedvaten te stimuleren, de Ander Leven-technieken om mijn zenuwstelsel uit de waakstand te halen (en houden) en tig soorten ademhalingsoefeningen, weer beter aan te slaan. Het is net alsof mijn lijf na een duwtje in de rug van deze supplementen ineens met de andere behandelingen ook weer raad weet. Energiek voel ik me nog bij lange na niet en ik denk dat als een gezond persoon na een nacht slapen plotseling in mijn lijf wakker zou worden hij zich te pletter schrikt. En zich afvraagt wat er de afgelopen nacht in godsnaam is gebeurd. Maar ik heb me inmiddels neergelegd bij het feit dat ik me altijd uitgeput voel, zelfs op de momenten dat ik me op mijn fitst waan. Ook de pijn en lage concentratie zijn inmiddels goed te doen. Maar de hersenmist en het nauwelijks nog overeind kunnen komen van uitputting afgelopen zomer, voelden fysiek en mentaal erg belemmerend. Wat voel ik me gezegend dat mijn lijf daaruit heeft weten op te veren. Dat het de hersenmist wist te verdrijven waardoor ik weer kan denken en luisteren naar signalen van mijn lijf die me aansporen om opnieuw te gaan googelen. En ik supplementen vind waarvan de aanvullende informatie me helpt meer te begrijpen over de genetische mutaties die in eerder bloedonderzoek via Dr. Korbee al naar voren kwamen. Lang leve internet! De kennis over hoe ons lichaam optimaal kan functioneren ontwikkelt zich gestaag en ik ben blij dat ik deze voor mij cruciale informatie heb gevonden.

En dat Liesbet me vertelt over de koffie-infusie bij darmspoelingen. Ze leert me ook hoe ik mezelf thuis een koffieklysma kan geven voor eenzelfde oppepper in energie. Het werkt!

Inmiddels kijk ik echt nergens meer van op maar het effect is verbluffend. Ik ervaar duidelijk meer energie als ik ’s ochtends wakker word. Kan voor het eerst sinds bijna een jaar zelfs weer stukjes fietsen! Ik kan mijn geluk niet op, trek mijn broek uit en neem nog een bakkie.

Nieuwe column Kirsten: Uitgeteld

Daar lig ik dan. Tussen de onuitgepakte verhuisdozen. Uitgeput. Uitgeteld. En vraag ik me vertwijfeld af hoe ik er eind vorig jaar bij kwam dat weer zelfstandig wonen een goed idee zou zijn. Niks deining. Dit voelt alsof een vloedgolf me meesleurde en me een eind verderop met grof geweld op de bodem heeft neergesmeten. Terwijl ze mijn laatste restje energie met zich meenam.

Mijn hoofd is zo vol mist dat de kleinste handelingen belemmeringen vormen die onoverkomelijk lijken. Praten, typen, of rechtop zitten, ze lukken me vaker niet dan wel. Ik heb nog steeds vertrouwen in mijn lijf. Alleen voel ik het op dit moment niet. Ik voel niets van de lichtheid die me in eerdere uitdagingen bijstond. Gelukkig herinner ik me dat bij ME de cellulaire ontstekingen kunnen oprukken tot in de hersenen, waar ze de balans van hormonen en neurotransmitters kunnen beïnvloeden. Dat de aanmaak van geluksstofjes soms op een laag pitje staat wanneer mijn lijf het zwaar heeft. Dat alle zorgelijke gedachten, die mijn hoofd daardoor onophoudelijk produceert, de ruimte geven maar ze niet serieus nemen de beste optie is en dat het niet erg is als me dat niet lukt. Omdat ik slechts wil uitschreeuwen: Wat moet ik doen om hier uit te komen?

Maar hier valt niets te doen of eigenhandig te veranderen. Soms zit er niets anders op dan de tijd uitzitten, uitliggen in mijn geval, en wachten tot de storm overtrekt. Tot de hersenmist optrekt. Op de momenten dat ik me herinner dat ik niet hóef te weten wat ik moet doen, voelt het lichter. Ik besef dat alles komt en gaat. Gedachten. Emoties. Ontstekingen die uitputting veroorzaken, mist produceren en de geluksstofjesbalans overhoop gooien. Het is alsof het leven fluistert: “Dit gaat voorbij weten of controle houden. Laat je maar vallen. Vertrouw erop dat je gedragen zult worden.” En gedragen word ik. Door steun van mijn naasten, hulp in het huishouden en troostende armen om me heen op mijn kwetsbaarste momenten. Door mijn zachte matras die mijn hard werkende lichaam de ondersteuning biedt die het nu zo nodig heeft. Door bemoedigende woorden van lotgenootje Linda.

Dan ineens breekt na maanden de dag aan dat ik, dwars door het rumoer van mijn zorgelijke gedachten, de volheid van het moment weer begin te ervaren. Het bewustzijn weer zachtjes doordringt dat morgen nog ver weg is, als ik mijn aandacht schenk aan wat nu is. Aan wat ver voorbij gedachten ligt en tevoorschijn komt nu de mist voorzichtig optrekt. Sprankeltjes levensenergie.

Mijn geloof in (gedeeltelijke) herstel is nog wankel, mijn vertrouwen dat ik ook níet genezen aankan weer groot. De bodem die ik de afgelopen tijd ervoer als dieptepunt, voelt nu als steun in de rug, hoe hard ik ook val. Ik heb opnieuw ervaren wat ik kan dragen. Makkelijk? Allerminst. Mijn bewondering voor wat de zwaarst getroffen ME-patiënten jaar na jaar en continu moeten doorstaan, kent geen grenzen. Evenals de dankbaarheid dat het mijn veerkrachtige lijf lukt om in ieder geval de hersenmist voor een groot deel te verdrijven.

Waardoor ik innerlijk werk kan verzetten om mijn teleurstelling over deze nieuwe periode van bedlegerigheid te verwerken. Teleurstelling omdat ook zonder de ontregelende gebeurtenissen van de afgelopen jaren, de balans in mijn lichaam blijkbaar zo fragiel is dat de impact van de in februari gestarte behandeling te groot is en ik hem voortijdig moet staken. Starend naar het plafond aan mezelf moet toegeven dat mijn verwachtingen toch hoger lagen dan gedacht. Mijn angst over de toekomst aankijk en omarm. En me zo naar een punt laat voeren waar ik veronderstelde zekerheden opnieuw durf los te laten als het leven dat van mij vraagt.

Tien jaar geleden kreeg ik bij een opleiding tot coach de vraag welke van mijn kwaliteiten of vaardigheden me bij het coachen het beste van pas zou komen. Toen ik mezelf hoorde zeggen wat als eerste in me opkwam, namelijk: “That I can count my blessings,” verraste mij dat. Wat heeft een ander eraan dat ík zo goed mijn zegeningen kan tellen? Nu ik zelf al jaren mijn enige cliënt ben, valt het kwartje. Als er één vaardigheid is die me goed van pas komt… Nu mijn hersens zonder mist weer kunnen tellen, verschijnt opnieuw een glinstering van vrijheid die het gevoel van opgesloten zitten in mijn lichaam overstijgt.

Tussen die onuitgepakte dozen, daar lig ik een half jaar later nog steeds. Met pijn. Met vermoeidheid die zo overweldigend kan voelen dat het me blijft verbazen. Met zoveel meer: Mijn geest is open. Mijn hart weer onbevreesd en onbevangen. Ik beschouw nóg minder als vanzelfsprekend. Opgelucht realiseer ik me: Wat mijn zegeningen betreft, ben ik nog lang niet uitgeteld.

Column Kirsten 'Deining'

Vol goede moed ga ik van start met de voorgeschreven behandeling. Me geenszins van de wijs laten brengend door de waslijst aan diagnoses die ik te horen heb gekregen over oorzaken en gevolgen van de ME. Dunne darm nog steeds zo lek als een mandje waardoor grote populaties schadelijke darmbacteriën zich een weg weten te verschaffen tot mijn bloedbaan en waardoor mijn immuunsysteem overuren draait om de daardoor veroorzaakte ontstekingen te lijf te gaan. Ook in mijn darmen zelf overgroei van bacteriën die disbalans veroorzaken, daarnaast een verstoorde leverfunctie en 3 genetische afwijkingen waardoor het ontgiftingsproces in mijn lijf moeizamer verloopt en afvalstoffen zich opstapelen. Veel beschadigingen op celniveau. Met dieet en supplementen valt wellicht nog herstel te bereiken en aangezien ik een aantal jaar geleden duidelijk verschil merkte na aanvang van een streng dieet, maakt dat mij extra gemotiveerd om weer te gaan beginnen.

Om de lekkende darmwand te dichten gebruik ik supplementen en zal ik geruime tijd gluten, suiker en zuivel moeten vermijden. Daar ben ik inmiddels aan gewend want dat doe ik al jaren zo veel mogelijk. Daarnaast kunnen er andere voedingsstoffen zijn die de darmwand irriteren en er daardoor voor zorgen dat die darmwand niet heelt. Ook dat heb ik opnieuw laten testen.

Met tientallen overgevoeligheden én een histamine-intolerantie is het wederom puzzelen geblazen wat eten betreft. Ik begrijp zo goed van mezelf dat ik dit niet meer kon volhouden toen m’n moeder steeds zieker werd en ik mijn beschikbare energie wilde steken in zoveel mogelijk tijd met haar doorbrengen. Toen startte ik vlak voordat zij ziek werd met het toenmalige dieet. Zij deed boodschappen en kookte meerdere malen per dag voor mij, omdat ik daar zelf niet toe in staat was, totdat zij dat ook zelf niet meer kon. In de afgelopen roerige jaren lukte het me niet om dit zelf op te pakken.

Het is dus maar goed dat mijn energieniveau voor aanvang van deze behandeling al wat is gestegen. Wat een werk is zo’n dieet als er maar weinig voedingsmiddelen zijn toegestaan en ik elk voedingsmiddel maar eens in de vijf dagen mag eten. Het betekent dat het grootste gedeelte van mijn energie nu gaat zitten in eten klaarmaken. Terwijl ik niets ingewikkelds maak, dat kan niet eens met zo weinig beschikbare ingrediënten, maar normaal gesproken kook ik in grote hoeveelheden en vind ik het geen probleem een aantal dagen achter elkaar hetzelfde te eten om zo aan de andere kant wat energie over te houden om een keer per week op de fiets te kunnen stappen voor een boodschap of in de auto naar een vriendin. Nu blijkt maar weer hoe fragiel die energiebalans is want elke dag koken en alle bijbehorende afwas wegwerken, hakt er behoorlijk in. Wel merk ik effect op mijn concentratie, die wordt meteen beter en dat is heel fijn.

Een paar weken later begin ik met een protocol voor het bestrijden van een Lyme co-infectie. Dit kost mijn lijf zoveel energie dat ik een hele stap terug moet doen. Concentratie zakt in en ik voel me aanhoudend grieperig. En behoorlijk uitgeput. Gelukkig heb ik veel vertrouwen in de behandeling en heb ik van te voren ingecalculeerd dat dit soort dingen kunnen gebeuren. Dat maakt dat ik het over me heen kan laten komen zonder in de stress te schieten en gebeurt dat wel een keer dan pas ik The Work toe en technieken die ik bij de Ander Leven training leerde. Fitter ga ik me er niet van voelen, wel maakt het dat ik mijn dagen nog steeds met gelukkig gevoel door kom. Leven is zo’n wonderlijk iets en ik ben blij dat ik dat elke dag mag ervaren. Ik heb vertrouwen in mijn lijf en haar inspanningen om zo optimaal mogelijk te functioneren. Ik ben niet meer bang dat de ME erger wordt, daar heb ik in het verleden ook mee om weten te gaan, en ik leg mijn lichaam geen druk op dat het per sé beter moet worden. We kijken samen waar we komen. En ondertussen leef ik mijn leven, een paar versnellingen lager, nieuwsgierig naar wat elke nieuwe dag me weer gaat brengen.

Deze houding maakt dat ik geen stress ervaar als de vermoeidheid nog een tikkeltje extremer wordt en ik ’s nachts weer meer dan 12 uur slaap en daarna nog steeds nauwelijks uit bed kan komen van vermoeidheid.

De golfbeweging van me iets fitter voelen om vervolgens toch weer in de uitputting verzeild te raken, is al geruime tijd aanwezig in mijn leven en die aanwezigheid accepteren gaat me steeds sneller en moeitelozer af. Ik heb de deining leren waarderen en dat komt me, of ik me nu zwaar uitgeput voel of ietsje fitter, in elke situatie van pas.

Kirsten

Column Kirsten – Terug bij af?

Al een week of vier geniet ik van de ontspanning en ontwakende energie in mijn lijf. Ik vertel mijn lichaam eindeloos hoe dankbaar ik ben voor de veerkracht die het toont na alles wat het te verduren kreeg tijdens het ziekteproces van mijn moeder. Zeven maanden duurde het om weer op te krabbelen van totaal uitgeput, overprikkeld en bedlegerig naar verre van fit en bankhangend. Een hele vooruitgang want ik besef hoe hard mijn lijf hiervoor heeft moeten werken.

Ik geloof onvoorwaardelijk in het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam en sinds ik bij dokter Maes ben geweest snap ik ook waarom mijn lijf telkens reageert zoals het reageert. Dat stress moeilijker verwerkt kan worden door een zenuwstelsel dat van binnenuit al geprikkeld wordt door ontstekingen en celschade waarmee ME gepaard gaat. Het kan er nog maar weinig prikkels van buitenaf bij hebben zonder overprikkeld te raken. Minder overprikkeling betekent dat ontstekingen kunnen genezen en minder ontstekingen zorgen voor steeds minder overprikkeling. Simpel. Nu de uitvoering nog.

Aan de hervonden rust in mijn lichaam te merken, is dat de afgelopen tijd goed gelukt. Dus ga ik door met wat ik denk dat werkt. Ontspanningsoefeningen op vaste tijden, positieve feedback geven aan mijn lichaam, stressvolle gedachten ontmantelen, inspanning nauwkeurig doseren. Ik geef het mijn volle aandacht. Om het bijzondere lijf dat ik in dit leven heb toebedeeld gekregen zo goed mogelijk te steunen. Me telkens beseffend dat elke stapje vooruit een gift is en geen vanzelfsprekendheid.

Maar hoe vastbesloten ik ook ben om het ritme te handhaven waar mijn lijf momenteel zo goed bij gedijt: Het lukt niet. Niet als mijn vader, die na een hersenbloeding vier jaar geleden verlamd en volledig bedlegerig in een verpleeghuis verblijft, ineens hard achteruit gaat. Dan zeg ik niet: “Ho, stop, ik let op mijn grenzen dus de rest van de wereld zoekt het maar uit.” Nee hoor, ik stap ’s avonds laat halsoverkop met mijn zusje in de auto en kom pas diep in de nacht weer thuis. Mijn vader is na een paar dagen buiten levensgevaar en ik doe er alles aan om ook mijn lijf weer te kalmeren. Dat lukt aardig tot ik een paar weken daarna zo schrik dat de overprikkeling wederom tot grote hoogte stijgt.

Een dierbare vriend, die 11 jaar lang mijn innig geliefde partner was, krijgt te horen dat hij ongeneeslijk ziek is. Drie jaar geleden gingen wij uit elkaar nadat de kanker die bij hem was geconstateerd na een aantal operaties verdwenen leek te zijn. Hij wilde zich niet langer beperkt voelen door de ME en hoe pijnlijk die conclusie ook was voor ons beiden, natuurlijk begreep ik dat. Nu de kanker is uitgezaaid naar zijn hersenen, ben ik zo blij dat hij die keuze destijds maakte en hij de afgelopen 3 jaar vrij van gezondheidssores bij zichzelf of bij mij heeft kunnen leven. Hij is zo krachtig. Niet bang voor de dood. Niet boos over zijn lot. Hij is dankbaar. Hij leeft.

Hij heeft vrede met zijn situatie en ik merk dat ik dat ook kan hebben. Na de eerste schrik vervliegt mijn weerstand en geniet ik van elk moment, elk gesprek, elk contact dat we met elkaar hebben. Zoals ik dat altijd al deed. En zoals ik dat bij mijn moeder deed. Ik heb na haar dood ervaren dat ik die kostbare momenten voor altijd bij me draag en dat is een fijn gevoel.

Wat geen fijn gevoel is, is de schrikreactie van mijn lijf: keihard rondrazende adrenaline. Ondanks dat ik tegenwoordig zo wijs ben om dit zo min mogelijk om te zetten in actie, putten het aanhoudende gejaagde gevoel en constante hartkloppingen me in de daarop volgende maanden zo uit dat overprikkeling toeneemt en eerder verminderde ME-symptomen in volle hevigheid terugkeren. Terwijl het in mijn lijf los gaat, relax ik mentaal waar ik maar kan. Ik besef: hier is wederom “nothing under control”.

Natuurlijk voel ik me soms verbijsterd. Terug bij af. Natuurlijk spoken er “waar-doe-ik-het-telkens weer-voor-gedachten” door mijn hoofd nu ik terug op bed beland. Maar ik blijf er niet in hangen. Alle fases waar ik nu doorheen ga, zijn herkenbaar dus ik weet wat me de komende tijd te wachten staat. Of niet?

Tegenslag kan me doen wanhopen óf nog intenser contact laten maken met het moment. Want daar is waar leven daadwerkelijk gebeurt. Elk moment vraag ik het leven om me te laten zien wat voor mij van belang is om aandacht aan te besteden. Wat de volgende stap is vanuit de situatie waarin ik me nu bevind. Er komt altijd antwoord. Een daarvan is een heel verrassend antwoord, maar daarover later meer. Ik ben dankbaar. Ik leef.

Column Kirsten – Relax! Nothing is under control

Na me ruim 3 maanden aanhoudend grieperig te hebben gevoeld, verdwijnt dát gevoel weer even plotseling als het verscheen. Een griepgevoel steekt nog regelmatig de kop op maar dat is hoe het al jaren is en ik ben er inmiddels aan gewend. Dit gevoel is minder prominent en in ieder geval niet continu aanwezig. Wat een verschil!

Eén van de eerste dingen die ik merk, is dat ik me niet meer hijgend en puffend sta af te drogen na mijn wekelijkse douchebeurt. Het kost mijn lijf blijkbaar minder inspanning en daarmee kan mijn opfris-frequentie geleidelijk aan omhoog.

Ik doe soms boodschappen! Als zelfs de supermarkt een walhalla wordt omdat het symbool staat voor een plek die lange tijd vrijwel onbereikbaar was, is het extra genieten als ik met het mandje op wieltjes door de gangpaden rol en er van pure vreugde een kokosnoot in gooi. Om het exotische gevoel nog maar eens te benadrukken.

Waar deze ommekeer vandaan komt? Ik weet het niet. Ik slaap dieper dus wellicht grijpt mijn lichaam haar kans om de reparatie werkzaamheden te hervatten. Ik begrijp beter welke voeding goed is voor míjn lijf. Doe oefeningen voor een kalm zenuwstelsel. Ademhalingsoefeningen. Meditatie. Healingstechnieken. Ik ben stil en ik luister. Mijn lichaam geeft steeds duidelijker aan wat het nodig heeft. Of deed het dat altijd al en heb ik nu pas de rust in mezelf gevonden om er daadwerkelijk naar te kunnen luisteren? En handelen? Ik blijf gefocust op rust, zowel mentaal als fysiek.Dus het allergrootste gedeelte van de dag lig ik op de bank of op bed en kijk ik naar series en natuurdocumentaires. Ik ben enorm blij dat dat meestal nog lukt want vanzelfsprekend is het niet.

Na het zien van de aangrijpende documentaire Voices from the Shadows, over jonge mensen met de zwaarste vormen van ME, besef ik wederom hoe dankbaar ik mag zijn dat mijn lijf nog de veerkracht bezit om te herstellen van inspanningen waar het bijna aan onderdoor ging. Dat ik weliswaar soms lange tijd bedlegerig ben maar dat het ernstigste stadium van ME mij bespaard bleef. Dat ik leef! Dat ik mensen om me heen heb die me door dik en dun steunen. Dat ik naast deze uitdagende ziekte tevens de innerlijke kracht kreeg om een leven met ME aan te kunnen. En dat ik die kracht mocht terugvinden, telkens wanneer het leek alsof ik hem onderweg ergens was verloren.

Ik streef ernaar zoveel mogelijk rust te houden zodat mijn lijf alle energie die het niet besteedt aan inspanningen voor herstel kan gebruiken. Want daar geloof ik nog steeds in, dat herstel mogelijk is. Tot op welk niveau? Geen idee. En dat doet er ook niet langer toe, sinds ik ook met ME en de huidige conditie van mijn lijf een gelukkig leven kan leiden.
Onmogelijk kan ik aangeven wat precies de doorslag geeft waardoor ik momenteel meer fysieke energie ervaar. Echt, ik weet het niet. En ik hoef het ook niet meer zo nodig te weten. Dat geeft rust. Heel veel rust.

Ik besef dat ik geen controle heb. Niet over mijn lijf, niet over mijn leven. Niemand kan mij garanderen of ik het juiste doe. Of ik ooit zal ervaren hoe het is om minder rekening te hoeven houden met mijn energieniveau simpelweg omdat er genoeg energie voorradig is om een uitspatting te kunnen opvangen. Nu is die uitspatting nog een sporadische supermarktsafari. Maar wat zou het kúnnen zijn? Ik ben heel benieuwd! Niet meer vanuit frustratie maar vanuit oprechte nieuwsgierigheid waar het leven me allemaal mee kan verrassen. Ik laat de controle los en laat het over aan het leven. Mijn jaren als controlfreak zijn voorbij. Als ik pas kan relaxen als alles onder controle is, kan ik mijn lichaam nooit geven waar het zo duidelijk om vraagt: Rust. Op allerlei gebieden.

“Relax! Nothing is under control.” De eerste keer dat ik dit citaat las moest ik ontzettend lachen omdat mijn levenshouding op dat moment maakte dat ik het tegenovergestelde in de praktijk probeerde te brengen. Omdat ik daadwerkelijk dacht pas te kunnen relaxen als ik alles onder controle had. Wat voor mij inhield dat mijn lijf deed wat ik wilde en genas van de ziekte waar ik niet mee dacht te kunnen leven. Ik moest lachen omdat ik de absurditeit van mijn controledwang, voortkomend uit de schok van plotseling ernstig ziek zijn, prompt inzag. Maar het duurde nog heel wat jaren voor ik een relaxtere levenshouding in de praktijk wist te brengen. Me zonder verzet, schaamte of schuldgevoel kon verzoenen met mijn leven als couch potato. Nu is het zover. En ik voel hoe na mijn geest ook mijn lichaam zich langzaam ontspant.

Column Kirsten – De kunst van het leven

Dat ik kan accepteren hoe mijn lijf eraan toe is en me daar ontspannen bij voel, wil niet zeggen dat ik passief achterover leun en niks meer doe. Zo mag het er wellicht uitzien, aangezien ik het grootste gedeelte van de dag op bed of op de bank doorbreng maar ondertussen blijf ik me verdiepen in alles wat mij kan helpen mijn lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen. Elke dag doe ik oefeningen om mijn zenuwstelsel veerkrachtiger te maken. En dat gaat een stuk makkelijker zonder de constante druk die ik voorheen ervoer. Het aanhoudende gevoel van haast om beter te worden en niet nog meer kostbare levenstijd te verliezen is verdwenen en het steeds bewuster leven in het moment maakt dat ik me levendig voel en verre van passief.
In mijn zenuwstelsel is er overigens nog weinig rust te bespeuren. De eerste maanden na de dood van mijn moeder sliep ik, ondanks de onrust in mijn lijf, goed. Maar nu… Om de paar nachten slaap ik een hele nacht niet doordat de hartkloppingen me uit mijn slaap houden. Tegen de ochtend val ik nog enkele uurtjes in slaap en vervolgens raast er een wervelwind van adrenaline door m’n lijf. De daaropvolgende dagen lig ik compleet gevloerd. Waarna deze cyclus zich herhaalt. En herhaalt. Een herkenbaar patroon van eerdere keren dat mijn zenuwstelsel behoorlijk overprikkeld was.

In plaats van me er druk over te maken vertrouw ik erop dat iets wat komt ook weer gaat, vraag een gratis proefabonnement aan bij Netflix en vermaak me tijdens de slapeloze nachten met ongelimiteerd series kijken op mijn laptop. Ondertussen blijf ik m’n zenuwstelsel trainen en weet ik zeker dat, als het deze oefeningen niet zijn, er iets anders komt dat mijn lijf zal helpen in rustiger vaarwater te belanden.

Ineens krijg ik een ingeving. Een aantal jaar geleden hoorde ik voor het eerst over Sudarshan Kriya, een ademhalingstechniek met een kalmerend effect op lichaam en geest. Die, zo bedenk ik me nu, perfect zou aansluiten bij de oefeningen die ik momenteel doe. Ik kijk nog eens op de website van Art of Living en daar staat het: ”Slaap beter, voel je positief, energiek en vitaal.” Positief voel ik me al maar beter slapen is precies wat ik goed kan gebruiken.

En wat een timing! Einde van die week start de laatste cursus van dit jaar die enigszins in de buurt wordt gegeven, op 40 minuten rijden van mijn woonplaats. Ik besluit het erop te wagen dat de adrenaline mij hyper genoeg maakt om twee cursusavonden plus twee hele dagen te voltooien. Net hard genoeg om geen al te groot gevaar op de weg te vormen, kachel ik zo veel mogelijk over de rechterbaan op en neer naar Tilburg. Mijn steeds stijver en pijnlijker aanvoelende lijf weerhoudt me er niet van om tegelijkertijd met volle teugen te genieten. Van inspirerende gesprekken met bijzondere mensen. Van alle nieuwe dingen die ik leer. En ondanks mijn opgefokte lichamelijke toestand, die me nu juist op de been houdt, voel ik al een fractie van het kalmerende effect van de Sudarshan Kriya. Slaperigheid zet onverwacht vroeg in, namelijk op de laatste avond onderweg naar huis. Ik zet de auto een tijdje aan de kant, vervolg mijn weg met wijd open ramen en weet alsnog, rillend en met een verwilderd kapsel, veilig thuis aan te komen.

Ik beoefen de techniek twee keer per dag een half uur en ik slaap weer als een roosje. Doornroosje welteverstaan want nu de hyper gaat liggen is dat tevens de houding waarin ik me het meest bevind. Ik krijg griepverschijnselen die weken aanhouden en vooralsnog niet van plan lijken te vertrekken. Inmiddels schrik ik niet meer zo gauw van heftige reacties van mijn lichaam en ga op bed toegewijd door met alle oefeningen.
Niet voor later maar voor nu. Erop vertrouwend dat het leven het beste met mij voor heeft. Altijd. In elke situatie. Dat is voor mij de kunst van gelukkig leven. Een dynamisch proces dat om een dagelijkse dosis flexibiliteit en veerkracht vraagt. Een verwachting is vlot gecreëerd, een plan zo gemaakt. Soms handig om te hebben maar op het moment dat het me teleurstelling oplevert en daarmee mijn geluk in de weg staat, is het tijd om die flexibiliteit ten toon te spreiden en met een open blik te aanschouwen wat het leven als alternatief voor me in petto heeft. Ook als dat naast beter slapen meer pijn en een aanhoudend griepgevoel is. Want zittend of liggend, hyperig of grieperig, zolang ik door blijf ademen wordt het verhaal van mijn leven ongetwijfeld vervolgd. Met elke dag nieuwe kansen. Adem in, adem uit!

Column Kirsten – Grenzeloos vertrouwen

Daar gaat ze. Mijn mama. Ruim een maand na het herseninfarct blijkt haar hart niet langer sterk genoeg. Wel om ons haar liefde te geven. Niet om haar lichaam nog langer in leven te houden. En zo blaast ze haar laatste adem uit.

De afgelopen maand ben ik elke dag bij haar geweest en heb daarbij mijn fysieke grenzen flink overschreden. Het effect daarvan wordt nu letterlijk pijnlijk duidelijk. Daarnaast wisselen uitputting en overprikkeldheid elkaar als vanouds af. Toch voelt het anders dan voorheen. Want ik voel een diep vertrouwen dat tijd en rust dit tij weer enigszins kunnen keren.
Tijd verstrijkt vanzelf, rust bevorder ik door me te realiseren dat de gedachten, die me in deze overprikkelde gemoedstoestand van alles willen wijsmaken over het mislukken van mijn herstel, slechts gedachten zijn. Ik laat me er niet meer door overweldigen. Zelfs niet door het paniekgevoel dat ik herken van eerdere keren dat ik eveneens zodanig over mijn grenzen ging dat het daarna leek alsof mijn zenuwstelsel onophoudelijk de Sirtaki danste. Een alles behalve prettig gevoel maar wel een gevoel dat ik kan accepteren als een gevolg van de afgelopen maanden die naast inspannend ook zo ontzettend waardevol waren. Het leven valt nu eenmaal niet te plannen, voor niemand, en ik koester elk moment dat mijn lijf het voor elkaar kreeg om me tijd met mijn moeder te laten doorbrengen. Momenten waarin ik niet bezig was met later en intens kon genieten van ons samenzijn.

Waar ik onverwachte gebeurtenissen voorheen nogal eens beschouwde als een vertraging op weg naar dat zo felbegeerde gezonde en fitte lichaam, zie ik dat nu anders. Wanneer het leven mijn zorgvuldig uitgestippelde plannen doorkruist, vertrouw ik erop dat het leven wijzer is dan ik en me altijd iets geeft dat meer bijdraagt aan mijn geluk dan wat ik zelf voor ogen had.
Want wat een geluksgevoel geeft het me dat ik er ondanks de vermoeidheid toch op mijn manier voor mijn moeder heb kunnen zijn. Door simpelweg bij haar te zijn. Door haar vast te houden en zo te laten merken hoe geliefd ze is. Omdat het mij niet uitmaakt wat haar lichaam wel of niet kan.
En dat is precies wat ze mij vaak op het hart drukte: “ Ik geloof in je! In jouw kracht. En ook op je kwetsbaarste momenten. Je bent precies goed zoals je bent. Met of zonder ME.” Ze heeft me, in de tijd dat ik nog regelmatig verstrikt raakte in het gevecht met de ME en met mijn lichaam, ontelbare keren getroost. Als ik even niet meer wist waar ik nog kracht vandaan moest halen om door te gaan omdat ik me zo uitgeput en ziek voelde. “Je gaat je beter voelen”zei ze dan, “daar heb ik alle vertrouwen in.”
Ze heeft gelijk gekregen. Zelfs nu mijn lijf er op dit moment, als je het vergelijkt met toen, eerder slechter aan toe is dan beter en ik de kracht nu uit mezelf moet halen omdat mijn moeder me haar peptalks niet meer op die manier kan geven, voel ik me beter. En nooit meer zo wanhopig als destijds. Ondanks dat mijn gedachten mij soms anders willen doen geloven, ervaar ik telkens opnieuw dat ik sterk genoeg ben om te dragen wat het leven mij voorschotelt. Dat ik veerkrachtiger ben dan ik ooit voor mogelijk had gehouden nu ik me niet meer verzet tegen wat nu eenmaal niet direct te veranderen is. Of nooit meer terug te draaien valt.
Ik merk dat het voor mijn geluk helemaal niet ter zake doet of ik op fysiek vlak wel of niet beter word. Zo verliezen alle gedachten over mijn lichaam en herstel hun macht. En kan ik steeds opnieuw terugkeren naar de rust die mijn lijf juist nu zo goed kan gebruiken.

Het grenzeloze vertrouwen van mijn moeder in mijn kracht leeft voort in mij en samen met haar levensadem vervliegt mijn grootste angst. De angst om met dit lichaam geen volwaardig leven te kunnen leiden. In de laatste dagen van haar leven toont mijn moeder me hoe krachtig je kunt zijn ook als je lichaam nog maar uiterst fragiel is. Ik zie een kracht die ieder mens in zich draagt, die niet afhankelijk is van de conditie van je lichaam en die sterker is dan zelfs de gezondste mens op aarde ooit fysiek zal kunnen zijn. Ze laat me zien dat als je je telkens opnieuw durft over te geven aan het moment er helemaal niets is om bang voor te zijn. Gesteund door die kracht sterft ze in rust en tegelijkertijd vol overgave. En precies zo wil ik leven.

Column Kirsten – Werk in uitvoering

Nu het magnesiumgehalte in mijn lijf weer enigszins op peil is, komt mijn zenuwstelsel verder tot rust. Ook ervaar ik een steeds groter gevoel van innerlijke rust dat ik bereik door The Work los te laten op elke negatieve gedachte die ik over mijn lijf kan vinden.

Al enkele jaren pas ik deze methode, die me leerde om mijn gedachten op te schrijven en te onderzoeken (in plaats van ze te onderdrukken of krampachtig te proberen zo positief mogelijk te denken), consequent toe telkens wanneer ik denk dat er iets helemaal mis dreigt te gaan in mijn leven. Dat wat me nu overkomt geenszins de bedoeling kan zijn en ik het recht meen te hebben om er heel boos of gefrustreerd over te zijn. Dan maak ik dankbaar gebruik van dat recht en zet alles wat me dwars zit op papier. Om er vervolgens The Work op toe te passen en erachter te komen dat het mijn gedachten waren die me ongelukkig maakten en niet de situatie die ik daarvan de schuld gaf. Of mijn lijf. Of de ME. Die ik lange tijd als ernstig geluksverstorend beschouwde.

Sinds mijn lichaam van mij niet meer hoeft te kunnen wat het niet kan, is mijn frustratie daarover vrijwel verdwenen. Ik zorg er zo goed mogelijk voor, met alles wat binnen mijn bereik ligt. Ik beschouw mijn lijf niet langer als lastig en roep niet meer dat het me in de steek heeft gelaten.

Of ik het nu wel of niet accepteer, mijn lijf doet wat het doet. Of ik nu boos en teleurgesteld ben of elke dag open wil staan voor wat de dag me brengt. In het eerste geval ervaar ik bergen stress die mijn lijf sowieso geen goed doen en in het tweede geval voel ik me steeds dankbaarder voor wat er mogelijk is.

Of me dat altijd lukt? Nee zeg, ik ben de Dalai Lama niet! En die heeft voor zover ik weet geen ME. Maar wel verbinding met een innerlijke rust die maakt dat hij de gebeurtenissen in zijn leven met kalmte, zachtheid en humor tegemoet kan treden.

Met behulp van The Work lukt ook mij dat steeds vaker en ervaar ik hoe licht en bevrijdend het voelt om mijn gedachten niet langer te geloven.

Wel merk ik dat het continu werk in uitvoering blijft. Als mijn moeder na in het afgelopen jaar de diagnosen kanker en ernstig hartfalen gesteld te krijgen, tijdens een van de vele ziekenhuisopnames getroffen wordt door een herseninfarct, dat haar spraakvermogen aantast en haar rechtszijdig verlamt, gaan mijn gedachten als vanouds ongegeneerd met me aan de haal.

Ik wil niet schrijven en onderzoeken. Ik wil elke dag even bij mijn moeder in het verpleeghuis zijn waar zij dapper doorzet. Waar ze ondanks de pijn, kortademigheid en uitputting die er vanwege het hartfalen bovenop komen toch doet wat ze kan om haar wens om weer thuis te kunnen wonen werkelijkheid te laten worden. Ik wil haar steunen zoals zij dat altijd onvoorwaardelijk bij mij heeft gedaan.

Maar dat valt nog niet mee. Na een flinke adrenalinestoot van de schrik, die me de eerste dagen goed op de been houdt, merk ik dat mijn zenuwstelsel terugschiet naar een niveau van overprikkeldheid dat ik maar al te goed herken. Me totaal uitgeput voelen en toch ’s nachts om de paar uur zwetend, in paniek en met een roffelend hart wakker worden. PEM, pijn en een opgejaagd gevoel in mijn lijf terwijl mijn hoofd de gevraagde (re)acties in slow motion uitvoert. Huilbuien, misselijkheid en darmklachten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat dit reacties van mijn lichaam zijn die optreden wanneer de hoeveelheid prikkels die mijn zenuwstelsel aan kan, wordt overschreden. En dat met plotseling meer fysieke inspanning, toegeven aan mijn hunkering naar suiker om toch door te kunnen gaan plus alle niet onderzochte gedachten over hoe oneerlijk het allemaal wel niet is, momenteel uitstekend aan de voorwaarden voor overprikkeling wordt voldaan. Waarbij ik me, overweldigd door doemscenario’s, regelmatig afvraag hoe ik dit ga volhouden.

Maar ook al lukt het me nu niet, ik weet dat ik later de gedachten die mij nu zo kwellen alsnog aan een onderzoek zal onderwerpen. Tot die tijd blijf ik bewust één gedachte als een mantra herhalen: ”Dag voor dag. Eén ding tegelijk. “ Dat geeft rust. Want dat is te doen.

Het brengt een fractie van de innerlijke rust terug die ik eerder zo sterk heb ervaren. En helpt me om enorme dankbaarheid voelen voor elk moment dat ik met mijn lieve krachtige mama en ons gezin kan doorbrengen.