Column Kim – Het dertigersdilemma ME-style

Ze zijn rond de dertig (check), hoogopgeleid (check) en hebben een interessante baan (helaas pindakaas….). Toch zitten veel dertigers niet lekker in hun vel (check). Ze twijfelen over hun loopbaankoers (welke loopbaan?), over hun relatie (welke relatie?), raken gestrest bij het nemen van beslissingen (absoluut een check) en voelen zich opgejut om in het spitsuur van hun leven alles voor elkaar te moeten boksen (voor zover dat met mijn belabberde lijf überhaupt nog mogelijk is: check). Bovendien blijken dertigers overmand te worden door filosofische levensvragen als: “Is dit nu echt alles?!” (check, check, dubbelcheck!!!).

 

De mens is in de war. Op zoek. Naar zichzelf. Naar waardering. Zingeving. Mannen in hun midlife-crisis kopen spontaan een motor en gaan op jacht naar een strakke blondine van in de 20. Hun vrouwen zweten zich vooral het leplazarus. De hedendaagse puber kent zo zijn eigen problematiek: Ga ik voor ‘gothic’ met bijbehorende zwarte gewaden, oogschaduw en legio ijzers door mijn lijf? De ultra-relaxte skater-look met baggy jeans ergens onderaan mijn kont bungelend? Of toch voor zo’n flashy Olilly-sjaaltje, met matching Olilly-schooltas, Olilly-kaftpapier en hockeystick? Dilemma. Maar ook in de bloei van ons leven gaat het niet altijd over rozen. Zie hier het fenomeen in opkomst: de quarterlife-crisis oftewel het dertigersdilemma. Crises zijn hip

Bij het dertigersdilemma draait alles om keuzes. Cruciale keuzes die de rest van je leven bepalen. Keuzes omtrent je loopbaan, je woonsituatie, je partner, en niet te vergeten de eventuele kinderwens. Echter, sinds het leven mij (ongewenst) heeft voorzien van een invaliderende ziekte, zijn mijn keuzemogelijkheden reeds tot (bij benadering) het nulpunt gereduceerd. Beslissen of ik vandaag genoeg energie heb om mezelf het bed uit te hijsen en de barre tocht richting supermarkt (100 meter verderop) te vervolgen, laat ik daarbij voor het gemak even buiten beschouwing. Evenals de immer conflicterende afweging of ik mijn laatste restje hoop op genezing zal steken in kwakzalver numero 87. Exit dertigersdilemma zou je denken. Niets is minder waar. Juist wanneer de meest essentiële keuzes van je afgenomen worden en de (voor de ‘normale’ mens) zo alledaagse dingen des levens buiten jouw bereik lijken te liggen, ga je op zoek. Naar compensatie. Naar iets wat je evenveel vervulling geeft, evenveel waardering, evenveel zingeving. Mijn conclusie: tevergeefs

De ideale escape van het dertigersdilemma lijkt een kind. 30 is tenslotte DE leeftijd. Om te baren. In mijn omgeving wordt er reeds lustig op los gebaard. Liefst 2 of 3 exemplaren. Want baren geeft zin. Je laat iets na. Iets van jou, iets speciaals. Je hebt iets om voor te zorgen, iets om lief te hebben, iets wat jou liefheeft. Alle tijd en energie gaan naar je kind. Alle praktische handelingen draaien om je kind. Jouw geluk hangt af van het geluk van je kind. Jouw leven wordt inferieur aan het leven van je kind. Bovendien heb je tussen alle poepluiers en nachtelijke voedingen door nauwelijks tijd om na te denken, laat staan over zoiets diepgaands en filosofisch als “is dit nu echt alles? Klinkt hoopgevend. Maar wat te doen als bewust – (check) dan wel onbewust kinderloze? Wat te doen bij gebrek aan een partner (check), loopbaan (check), eigen huis (check), steady inkomen (check), energie (absoluut een check) en/of kinderwens (check, check, dubbelcheck!!)

Ik ben 30. 30 en single. Alleen. Verdrietig. Ziek. En ik heb een dilemma. Ik hol achter de feiten aan. Iedereen gaat door. Iedereen leeft zijn leven. Iedereen maakt zijn keuzes. En ik vraag me af: wat is er nog over? Waar zijn MIJN mogelijkheden? Waar is MIJN erkenning, MIJN zingeving? Wat laat IK straks achter? IS DIT NU ECHT ALLES?!?!  Zie hier: het dertigersdilemma ME-style. Normale dertigers moeten vooral niet zeuren. Check.

Mail dit nieuwsbericht Deel deze pagina via facebook Deel deze pagina via Twitter Deel deze pagina via LinkedIn

Column Kim – McDreamy

McDreamy
Ik ben 30. 30 en single. Geen “happy” single.
Happy singles bestaan niet. Ik ben verdrietig.
Verdrietig en alleen.
Menigeen in mijn omgeving vraagt zich wel eens
af waarom en mooie, intelligente, humoristische
en welbespraakte meid als ik (het zijn niet míjn
woorden) geen relatie heeft. Welnu, dat zit als
volgt: Naast het feit dat iedere enigszins schappelijke
kerel van mijn leeftijd reeds bezet/gesetteld
is (in veel gevallen compleet met vinex-koopwoning,
meervoudig kroost, caravan en labrador……
(zucht)), ik heb ME. En ik denk na, over
leven, dood. Kortom ik ben ingewikkeld. Mannen
houden niet van ingewikkeld.
Sinds enkele jaren prijk ik pontificaal met mijn
guitige glimlach op de Relatieplaneet. Overigens
tegen beter weten in. Internetdating; in theorie
ideaal voor de chronisch bejaarden onder ons die
het aan energie ontbreekt om wekelijks tot in de
vroege uurtjes alle uitgaansgelegenheden af te
struinen. En al schijnt het principe zo nu en dan
zelfs in de praktijk zijn vruchten af te werpen (ik
moet bekennen, ik ben zelf getuige geweest van
een dergelijk zoetsappig succesverhaal) het is
niet mijn ding. Ik ben een vrouw, op zoek naar de
“klik”. Daarvoor moet je je suf daten. En daten
vind ik maar een ongemakkelijke bedoeling. Want
wat zich op een onscherpe ingescande analoge
foto van 2 bij 4 cm aanvankelijk als een appetijtelijke
verschijning voordoet, blijkt in real life veelal
spontaan allesbehalve jouw McDreamy. Kansloos
concept, als je het mij vraagt.
Echter, de “ware” ben ik allang tegengekomen
(niet op het worldwide web, maar in een fitnesscentrum,
41/2 jaar geleden), ware het niet dat
meneer zijn inmiddels 13-jarig durende suffe,
uitgebluste, nietszeggende relatie met zijn nog
suffere, uitgebluste, nietszeggende en vooral
naïeve vriendin om hoogst discutabele redenen
verkiest boven het ultieme met mij. Iemand die
angstvallig vasthoudt aan praktische onbenullige
zekerheden en het grote geluk niet aandurft. Zelf
heb ik verzuimd de statistieken er op na te slaan
(iets wat ik misschien beter wel even had kunnen
doen), maar naar het schijnt heeft slechts 1,5%
(!!!) van de mannen uiteindelijk de ballen om voor
de “minnares” te kiezen. Laffe honden zijn het…
En zo geschiedde het dat MIJN McDreamy op een
ogenschijnlijk onschuldige donderdagmiddag in
april mij geheel onverwachts op meedogenloze
wijze wist te melden dat ZIJN McStupidGirlfriend
(met zijn volledige medeweten) al 4 maanden
zwanger was, terwijl HIJ al die tijd nog McSteamy
lag te wezen in MIJN bed! Kortom, MIJN Mc-
Dreamy verwacht met ZIJN McStupidGirlfriend
een levensechte McBaby!
SERIOUSLY?!?!
Een spontane golf van misselijkheid maakt zich
meester van me. Boosheid en intens verdriet
passeren de revue. Enerzijds verwens ik hem en
zijn nietszeggende vriendin op z’n minst een huilbaby
van de ergste categorie, een ADHD-monster
dan wel een chronisch afwezig seksleven, omdat
Miss McStupidGirlfriend aan alle kanten is uitgerekt,
uitgezakt en uitgescheurd en alleen nog
maar oog heeft voor het gebaarde mormel. Uit
pure wraak. Tegelijkertijd gunt al mijn met moeite
bijeengesprokkelde goedheid hem alle geluk
van de wereld. Omdat ik om onbegrijpelijke redenen
ontzettend veel van hem hou.
Ik ben een romanticus. Ik geloof niet in 100 “waren”.
Ik geloof in sprookjes, films, doktersromans
en ridderverhalen.
Verstrengeld in zijn armen, fluister ik: ,,Ik zal je
missen.”
McDreamy: ,,Ik jou ook.”
The End….
Ik ben 30. 30 en single. Geen “happy” single.
Happy singles bestaan niet. Ik ben verdrietig.
Verdrietig en alleen.

Column Kim – ME & SOPHIE

“As you set out for Ithaka
hope your road is a long one,
full of adventure, full of discovery.”
………………
“Ithaka gave you the marvelous journey.
Without her you wouldn’t have set out.
Now she has nothing left to give you.”

 

K.P. Kavafi

Ook al haalt mijn koelkastpoëzie het niet bij bovenstaand citaat: ik ben een schrijver, geen lezer. Naast zo nu en dan een zelfhulpboek, een reisgids en wat huis-tuin-en-keukenspiritualiteit (als chronisch zieke ga je tenslotte “op zoek”) lees ik slechts sporadisch een écht boek. Al valt er over de term literatuur te twisten. Let wel, áls ik dan onverhoopt een boek lees, lees ik een goed boek. Een boek dat me raakt. Een boek waarin ik mezelf zie

Een collega ME/CVS-patiënte bekende ooit in één van onze MSN-gesprekken (uiteraard voorzien van de nodige zelfspot en cynisme): “Documentaires over mensen met kanker werken bij mij uitermate opbeurend. (Al beginnen ze na enige tijd hun effect te verliezen).” En zonder de ernst van deze slopende ziekte uit het oog te verliezen weet ik precies wat zij bedoelt. Soms is het een verademing om te vernemen dat er mensen zijn die er nóg erger aan toe zijn dan jij. Soms werkt het inspirerend om de kracht te ervaren waarmee zíj hun strijd aangaan. De kracht die jij zelf denkt te missen

En dus was ik in de zevende hemel met “Meisje met negen pruiken” (Sophie van der Stap, 2006). Ik las het twee keer. Ieder “normaal” weldenkend mens vraagt zich af: “Waarom?” Alsof het verhaal spontaan een andere wending zou nemen. Maar door mijn allesoverheersende neiging tot zelfmedelijden verlangde ik telkens opnieuw naar haar ellende, haar lef. Naar het meisje van 23 met een tumorfamilie aan haar long. Ik verlangde naar haar pijn, in een verwoede poging mijn eigen situatie te relativeren. Ik moet bekennen, tevergeefs. Want ondanks haar tumorkoorts, “kankerkop” en 54 weken chemo slaagde zíj erin ook tijdens haar ziekte te blijven léven. En…., zíj genas

Ook al heb ik zelf geen tumorfamilie aan mijn long hangen, toch waren haar gedachten vaak mijn gedachten. Een zachte deken van herkenning…. Al zullen velen gruwelen bij de vergelijking van kanker met ME/CVS. Een allesoverheersende levensbedreigende ziekte versus “we voelen ons een beetje moe – stellen ons vooral heel erg aan – en zijn psychisch niet helemaal in orde” (het bekende imago van ME/CVS-patiënten). Maar ME/CVS wordt ernstig onderschat. Vandaar mijn gewaagde link naar kanker. De ziekte die iedereen kent, erkent, de ziekte waar iedereen van schrikt. Ik snak naar welke vorm van erkenning ook. Ik snak naar een concrete oorzaak, een concreet behandelplan. En, zónder te solliciteren naar 54 weken chemo, soms zou ik willen dat er iets aanwijsbaars aan míjn long hing

In “Meisje met negen pruiken” citeert Sophie de Griekse dichter Kavafis over het eiland Ithaka. De manier waarop ze dit relateert aan haar eigen strijd tegen kanker inspireerde me. In juni 2008 bezocht ik (samen met haar boek) het prachtige Ithaka. ‘The road was long, full of adventure, full of discovery’. Ik schreef haar over mijn belevenissen en zij antwoordde:

”Lieve Kim,

Dank voor je lieve mail. Je foto met mijn boek erop ontroert me, mijn verhaal zo dichtbij jou. Gelukkig valt er niets van je slopende strijd te zien op de mooie foto van jezelf. Maar ik herken je gevoel, de eerste maanden van mijn ziekte was er ook zo weinig duidelijk. Ik hoop dat je je wens een boek te schrijven verwezenlijkt. Misschien dat de mooie eilanden van Griekenland je daarbij helpen.

Liefs Sophie

We kennen allemaal de spirituele wijsheden uit het verre oosten. Dat het in het leven niet om het uiteindelijke doel gaat, maar juist om de weg die daar naartoe leidt. Maar een leven met ME/CVS is geen ‘marvelous journey’. In mijn beleving kan deze weg kan pas leerzaam en waardevol zijn wanneer het doel is bereikt: genezing. Pas dan begint de echte reis die ‘leven’ heet. Sophie kwam, vocht en overwon. Stella, Sue, Daisy, Blondie, Platina, Oema, Pam, Lydia en Bebé vonden hun weg terug. Ik…… ik ben verdwaald.

Mail dit nieuwsbericht Deel deze pagina via facebook Deel deze pagina via Twitter Deel deze pagina via LinkedIn