Column Kim – (Dis)like'

 

Ik beschouw mezelf niet als iemand die vooraan in de rij stond bij het uitdelen van “het grote geluk”. Gezien al mijn fysieke mankementen kun je er toch op z’n minst vanuit gaan dat er ergens in het scheppingsproces een kleine kink in de kabel is gekomen. Een programmeerfoutje. Met desastreuze gevolgen. Mijn vriend noemt me wel eens gekscherend “zijn maandagochtendproductje”. Alsof ik in elkaar ben gezet door twee lamme stagiaires, die na een weekend wreed stappen allesbehalve in staat bleken hun werkzaamheden op de vroege maandagochtend ook maar enigszins serieus te nemen. Hierdoor voel ik me wel eens benadeeld door…. tja…. “de kosmos”. En vraag ik me serieus af hoe het mogelijk is dat iedereen om me heen WEL zo ontzettend gelukkig is. Want geluk is overal. Vooral op Facebook.

 
De opkomst van sociale media als Facebook heeft ons veel gebracht. Langzaam is een nieuwe wereld ontstaan; een wereld online. Enerzijds ideaal voor ons ME-patiënten, voor wie de wereld toch al zo klein is geworden. Het geeft ons de mogelijkheid om contact te onderhouden met vrienden en lotgenoten en op de hoogte te blijven van wat er speelt, zonder dat we daarvoor half Nederland af moeten reizen en avonden in overvolle kroegen moeten doorbrengen. Toch bekruipt me regelmatig een licht gevoel van ontevredenheid na een bezoekje op dit sociale medium. Want op Facebook word ik ongewild geconfronteerd met “de gelukkige mens”. Prima dat ie bestaat, maar ik hoef het niet per se te ZIEN. Want ik ben jaloers. Op gelukkige mensen die dingen hebben die ik niet heb. Dingen durven die ik niet durf. Dingen kunnen die ik niet kan. Misschien hangt mijn jaloezie voor een deel ook samen met het feit dat ik ME heb en zo graag wil deelnemen aan een “normaal” gelukkig bestaan. Maar buiten dat is het vooral een hele slechte eigenschap. Een eigenschap die zonder twijfel aangewakkerd wordt door Facebook. Facebook drukt me met mijn neus op de feiten. It’s all in my face.

 
Echter, wat ik me nog wel eens verzuim te realiseren is dat het hier een schijnwerkelijkheid betreft. Complete fictie. Want op Facebook vertelt iedereen een verhaal. Een positief verhaal. Dit ben ik (inclusief uitermate goed gelukte selfie voorzien van dusdanig meedogenloze Instagramfilters die alle lelijkheid en ouderdom spontaan doen vervliegen) en ik ben de shit. Want kijk mij eens aan een elastiek van een torenhoge brug in Zuid-Afrika springen! Kijk mij eens gek doen op dit übercoole feestje in mijn übercoole outfit met mijn übercoole vrienden. Kijk mij eens het perfecte gezinnetje hebben met de allerliefste kinderen die altijd luisteren en nooit in hun broek schijten. Alsof we ons leven moeten verkopen. Alsof we een merk zijn geworden. Kijk mij eens gelukkig zijn! En dus posten we selectief. Want iedereen wil een “happy story”. Een verhaal waar we zonder al te veel imagoschade mee aan kunnen komen bij onze 647 Facebookvrienden. In de hoop op acceptatie. Bewondering. Jaloezie. In de hoop om niet te falen.

 
Zelf ben ik geen fan van deze zogenaamde “Like-cultuur” en voorzie mijn status-update zo nu en dan WEL van wat minder positieve info. Want ja, dat is het leven. Maar het lijkt wel alsof mensen zich geen houding weten te geven. Alsof ik hun roze-geel-groene Teletubbiewereld persoonlijk in duigen heb laten vallen. En daar wordt soms wat spastisch op gereageerd. Met stilte. Onbegrip. Met de vraag of het niet wat positiever kan. Wellicht omdat MIJN post, MIJN realiteit hen herinnert aan dat wat OOK is. Maar waarom mag dat er niet gewoon zijn?

 
Het is wetenschappelijk bewezen. Facebook maakt ongelukkig. Omdat we onszelf vergelijken met onze 647 Facebookvrienden. En omdat het gras ergens anders altijd groener is. Of lijkt. En dus wordt het tijd voor een grondige realitycheck. Waarbij iedereen zich af gaat vragen hoe krampachtig selectief we omgaan met Facebook en of al die positiviteit nou wel zo veel positiviteit oplevert. Ik zou een stuk prettiger aan de dag beginnen wanneer ik ‘s ochtends wakker word en de halve wereld blijkt zich rot te voelen. Omdat het soms goed is te weten dat je niet de enige bent. En dus zouden we met z’n allen eens wat meer moeten zeuren op Facebook. Zoals we dat doen tegen onze partner, ouders, vrienden en vriendinnen. Gewoon over dingen, die niet zo fijn zijn. Omdat sommige dingen in het leven nou eenmaal niet zo fijn zijn. Ja, DAT zou fijn zijn.

 
Reacties kun je sturen naar column.kim@gmail.com

Mail dit nieuwsbericht Deel deze pagina via facebook Deel deze pagina via Twitter Deel deze pagina via LinkedIn