Column Kim – Search for ME

“This is it.”
~ Jon Kabat-Zinn, grondlegger van het Mindfulness Based Stress Reduction (MBSR)-program. Uit Wherever you go, there you are. ~

 

Tegenwoordig is het ontzettend hip om in Oekiboekiland op zoek te gaan naar jezelf. Het liefst onder de meest erbarmelijke omstandigheden, met verhoogde kans op malariatyfus-in-het-kwadraat, helemaal back to basic, slaapmatjes tussen de kakkerlakken; zo zen. En dus gaan we massaal naar India, om spiritueel te doen, in één of andere ashram, met zo’n bebaarde goeroe, waar de hele meute in van die bordeauxrode gewaden rondloopt en je op één dag doodgaat èn opnieuw geboren wordt. Ja, iedereen vindt zichzelf in India. IK heb gekozen voor een “light” variant. Ik ben op mindfulness retreat in Spanje.

Wanneer ik om 7:00u (dat dan weer wel….) met lichte tegenzin onder mijn zachte dekbedje vandaan kruip, word ik verwelkomd door de aangename Spaanse ochtendzon, die schittert in het verkoelende zwembad. Ik kijk uit over een betoverend berglandschap, dat zich uitstrekt tot aan de kustlijn. Boeddha himself waakt zichtbaar tevreden over het terrein vol olijf-, amandelbomen en geurige lavendel. Vogels fluiten, de natuur wordt wakker. Ik ben aanbeland op de meest serene plek die er bestaat. Een retreat zoals een retreat bedoeld is. Wat een rijkdom. Tijd voor de gezamenlijke ochtendmeditatie. “Nothing to do, nowhere to go”. Ik hoef alleen maar aandachtig te ZIJN. Ik zit, ik adem, ik voel en….. ik PROTESTEER!?!?

Al snel kom ik in conflict met mijn lijf. Ik constateer allerlei fysieke gewaarwordingen waarvan mijn brein vrij stellig heeft besloten dat die er niet zouden moeten zijn. Pijn. Vermoeidheid. ME/CVS. Ik zit, ik adem, ik voel en ik protesteer. Ik protesteer tegen het “nu”. Tegen het huidige moment. Tegen alle uitermate onwenselijke sensaties die zich daarin voordoen. Spontaan neemt mijn brein het roer over: “Wat is dit?”, “Waarom voel ik me zo?”, “Ik wil geen pijn meer!”, “Dit is niet eerlijk!”, “Waarom ik?” “Zo kan ik niet leven!” Ik verzand in mentale weerstand. Probeer uit alle macht een oplossing te vinden voor mijn lijden. Ik pieker, zet mijn lichaam schrap, ben boos. Ik vlucht. Uit mijn lijf. In mijn hoofd. “Ehm HALLO?! Ik ben op retreat. Ik zou me hier een partij ZEN moeten voelen. WAAROM BEN IK NIET ZEN?!?!”

Gaandeweg leer ik onderscheid maken tussen “primairy suffering” -de onvermijdelijke, onplezierige gewaarwordingen in mijn lichaam (de ME/CVS)-, en “secundairy suffering”  – veroorzaakt door mijn hardnekkige fysieke, mentale en emotionele weerstand tegen het onmiskenbare feit dat deze sensaties er nu eenmaal zijn-. Ik maak kennis met de pijnparadox en leer in plaats van mijn natuurlijke neiging om alles wat vervelend aanvoelt te willen elimineren of ontvluchten, juist (contra-intuïtief) de pijn op te zoeken. Ik ga de confrontatie aan met mijn ultieme vijand. Mijn monster. Op een vreedzame manier. Door samen te zitten. Samen te ZIJN. Ik observeer en word gewaar. Nog wat onwennig, maar zonder mijn monster in de haren te vliegen, zonder er tegenaan te schoppen, zonder boos weg te lopen. Ik zit, ik adem, ik voel en ik breek. Wat overblijft zijn tranen. En ruimte. Ademruimte.

Na een intensieve, emotionele week wil ik niet meer naar huis. Ik ben gehecht geraakt aan de groep, de magische plek in de Spaanse bergen, de rust en de eenvoud van dit bestaan. Terug in mijn oude (ietwat minder serene) omgeving, waar oude destructieve gewoontes op de loer liggen, probeer ik mindfulness een plek te geven in mijn dagelijks leven. Wanneer mijn lijf me pijn doet ga ik zitten. Ik zit, ik adem, ik voel en ik laat het er zijn. Zo goed als mogelijk. Want stiekem is het er toch wel.

Op dit moment gaat niets mij genezen. Ook mindfulness niet. Maar het lijkt erop alsof ik eindelijk een ingang heb gevonden om de eeuwige strijd tegen mijn ME/CVS los te gaan laten en de focus te verleggen naar dat deel van mijn lijden waar ik wel invloed op uit kan oefenen. Dit lijkt verdacht veel op verandering. Persoonlijke groei zelfs. Alsof ik mezelf een heel klein beetje heb teruggevonden. Ja, soms moet je een onbekend avontuur aangaan om oude patronen te doorbreken en tot nieuwe inzichten te komen

Dit is mijn inzicht.

Mijn weg

This is it

Reacties kun je sturen naar column.kim@gmail.com