Column Kirsten – Relax! Nothing is under control

Na me ruim 3 maanden aanhoudend grieperig te hebben gevoeld, verdwijnt dát gevoel weer even plotseling als het verscheen. Een griepgevoel steekt nog regelmatig de kop op maar dat is hoe het al jaren is en ik ben er inmiddels aan gewend. Dit gevoel is minder prominent en in ieder geval niet continu aanwezig. Wat een verschil!

Eén van de eerste dingen die ik merk, is dat ik me niet meer hijgend en puffend sta af te drogen na mijn wekelijkse douchebeurt. Het kost mijn lijf blijkbaar minder inspanning en daarmee kan mijn opfris-frequentie geleidelijk aan omhoog.

Ik doe soms boodschappen! Als zelfs de supermarkt een walhalla wordt omdat het symbool staat voor een plek die lange tijd vrijwel onbereikbaar was, is het extra genieten als ik met het mandje op wieltjes door de gangpaden rol en er van pure vreugde een kokosnoot in gooi. Om het exotische gevoel nog maar eens te benadrukken.

Waar deze ommekeer vandaan komt? Ik weet het niet. Ik slaap dieper dus wellicht grijpt mijn lichaam haar kans om de reparatie werkzaamheden te hervatten. Ik begrijp beter welke voeding goed is voor míjn lijf. Doe oefeningen voor een kalm zenuwstelsel. Ademhalingsoefeningen. Meditatie. Healingstechnieken. Ik ben stil en ik luister. Mijn lichaam geeft steeds duidelijker aan wat het nodig heeft. Of deed het dat altijd al en heb ik nu pas de rust in mezelf gevonden om er daadwerkelijk naar te kunnen luisteren? En handelen? Ik blijf gefocust op rust, zowel mentaal als fysiek.Dus het allergrootste gedeelte van de dag lig ik op de bank of op bed en kijk ik naar series en natuurdocumentaires. Ik ben enorm blij dat dat meestal nog lukt want vanzelfsprekend is het niet.

Na het zien van de aangrijpende documentaire Voices from the Shadows, over jonge mensen met de zwaarste vormen van ME, besef ik wederom hoe dankbaar ik mag zijn dat mijn lijf nog de veerkracht bezit om te herstellen van inspanningen waar het bijna aan onderdoor ging. Dat ik weliswaar soms lange tijd bedlegerig ben maar dat het ernstigste stadium van ME mij bespaard bleef. Dat ik leef! Dat ik mensen om me heen heb die me door dik en dun steunen. Dat ik naast deze uitdagende ziekte tevens de innerlijke kracht kreeg om een leven met ME aan te kunnen. En dat ik die kracht mocht terugvinden, telkens wanneer het leek alsof ik hem onderweg ergens was verloren.

Ik streef ernaar zoveel mogelijk rust te houden zodat mijn lijf alle energie die het niet besteedt aan inspanningen voor herstel kan gebruiken. Want daar geloof ik nog steeds in, dat herstel mogelijk is. Tot op welk niveau? Geen idee. En dat doet er ook niet langer toe, sinds ik ook met ME en de huidige conditie van mijn lijf een gelukkig leven kan leiden.
Onmogelijk kan ik aangeven wat precies de doorslag geeft waardoor ik momenteel meer fysieke energie ervaar. Echt, ik weet het niet. En ik hoef het ook niet meer zo nodig te weten. Dat geeft rust. Heel veel rust.

Ik besef dat ik geen controle heb. Niet over mijn lijf, niet over mijn leven. Niemand kan mij garanderen of ik het juiste doe. Of ik ooit zal ervaren hoe het is om minder rekening te hoeven houden met mijn energieniveau simpelweg omdat er genoeg energie voorradig is om een uitspatting te kunnen opvangen. Nu is die uitspatting nog een sporadische supermarktsafari. Maar wat zou het kúnnen zijn? Ik ben heel benieuwd! Niet meer vanuit frustratie maar vanuit oprechte nieuwsgierigheid waar het leven me allemaal mee kan verrassen. Ik laat de controle los en laat het over aan het leven. Mijn jaren als controlfreak zijn voorbij. Als ik pas kan relaxen als alles onder controle is, kan ik mijn lichaam nooit geven waar het zo duidelijk om vraagt: Rust. Op allerlei gebieden.

“Relax! Nothing is under control.” De eerste keer dat ik dit citaat las moest ik ontzettend lachen omdat mijn levenshouding op dat moment maakte dat ik het tegenovergestelde in de praktijk probeerde te brengen. Omdat ik daadwerkelijk dacht pas te kunnen relaxen als ik alles onder controle had. Wat voor mij inhield dat mijn lijf deed wat ik wilde en genas van de ziekte waar ik niet mee dacht te kunnen leven. Ik moest lachen omdat ik de absurditeit van mijn controledwang, voortkomend uit de schok van plotseling ernstig ziek zijn, prompt inzag. Maar het duurde nog heel wat jaren voor ik een relaxtere levenshouding in de praktijk wist te brengen. Me zonder verzet, schaamte of schuldgevoel kon verzoenen met mijn leven als couch potato. Nu is het zover. En ik voel hoe na mijn geest ook mijn lichaam zich langzaam ontspant.