Column Kirsten – Werk in uitvoering

Nu het magnesiumgehalte in mijn lijf weer enigszins op peil is, komt mijn zenuwstelsel verder tot rust. Ook ervaar ik een steeds groter gevoel van innerlijke rust dat ik bereik door The Work los te laten op elke negatieve gedachte die ik over mijn lijf kan vinden.

Al enkele jaren pas ik deze methode, die me leerde om mijn gedachten op te schrijven en te onderzoeken (in plaats van ze te onderdrukken of krampachtig te proberen zo positief mogelijk te denken), consequent toe telkens wanneer ik denk dat er iets helemaal mis dreigt te gaan in mijn leven. Dat wat me nu overkomt geenszins de bedoeling kan zijn en ik het recht meen te hebben om er heel boos of gefrustreerd over te zijn. Dan maak ik dankbaar gebruik van dat recht en zet alles wat me dwars zit op papier. Om er vervolgens The Work op toe te passen en erachter te komen dat het mijn gedachten waren die me ongelukkig maakten en niet de situatie die ik daarvan de schuld gaf. Of mijn lijf. Of de ME. Die ik lange tijd als ernstig geluksverstorend beschouwde.

Sinds mijn lichaam van mij niet meer hoeft te kunnen wat het niet kan, is mijn frustratie daarover vrijwel verdwenen. Ik zorg er zo goed mogelijk voor, met alles wat binnen mijn bereik ligt. Ik beschouw mijn lijf niet langer als lastig en roep niet meer dat het me in de steek heeft gelaten.

Of ik het nu wel of niet accepteer, mijn lijf doet wat het doet. Of ik nu boos en teleurgesteld ben of elke dag open wil staan voor wat de dag me brengt. In het eerste geval ervaar ik bergen stress die mijn lijf sowieso geen goed doen en in het tweede geval voel ik me steeds dankbaarder voor wat er mogelijk is.

Of me dat altijd lukt? Nee zeg, ik ben de Dalai Lama niet! En die heeft voor zover ik weet geen ME. Maar wel verbinding met een innerlijke rust die maakt dat hij de gebeurtenissen in zijn leven met kalmte, zachtheid en humor tegemoet kan treden.

Met behulp van The Work lukt ook mij dat steeds vaker en ervaar ik hoe licht en bevrijdend het voelt om mijn gedachten niet langer te geloven.

Wel merk ik dat het continu werk in uitvoering blijft. Als mijn moeder na in het afgelopen jaar de diagnosen kanker en ernstig hartfalen gesteld te krijgen, tijdens een van de vele ziekenhuisopnames getroffen wordt door een herseninfarct, dat haar spraakvermogen aantast en haar rechtszijdig verlamt, gaan mijn gedachten als vanouds ongegeneerd met me aan de haal.

Ik wil niet schrijven en onderzoeken. Ik wil elke dag even bij mijn moeder in het verpleeghuis zijn waar zij dapper doorzet. Waar ze ondanks de pijn, kortademigheid en uitputting die er vanwege het hartfalen bovenop komen toch doet wat ze kan om haar wens om weer thuis te kunnen wonen werkelijkheid te laten worden. Ik wil haar steunen zoals zij dat altijd onvoorwaardelijk bij mij heeft gedaan.

Maar dat valt nog niet mee. Na een flinke adrenalinestoot van de schrik, die me de eerste dagen goed op de been houdt, merk ik dat mijn zenuwstelsel terugschiet naar een niveau van overprikkeldheid dat ik maar al te goed herken. Me totaal uitgeput voelen en toch ’s nachts om de paar uur zwetend, in paniek en met een roffelend hart wakker worden. PEM, pijn en een opgejaagd gevoel in mijn lijf terwijl mijn hoofd de gevraagde (re)acties in slow motion uitvoert. Huilbuien, misselijkheid en darmklachten.

Gelukkig weet ik inmiddels dat dit reacties van mijn lichaam zijn die optreden wanneer de hoeveelheid prikkels die mijn zenuwstelsel aan kan, wordt overschreden. En dat met plotseling meer fysieke inspanning, toegeven aan mijn hunkering naar suiker om toch door te kunnen gaan plus alle niet onderzochte gedachten over hoe oneerlijk het allemaal wel niet is, momenteel uitstekend aan de voorwaarden voor overprikkeling wordt voldaan. Waarbij ik me, overweldigd door doemscenario’s, regelmatig afvraag hoe ik dit ga volhouden.

Maar ook al lukt het me nu niet, ik weet dat ik later de gedachten die mij nu zo kwellen alsnog aan een onderzoek zal onderwerpen. Tot die tijd blijf ik bewust één gedachte als een mantra herhalen: ”Dag voor dag. Eén ding tegelijk. “ Dat geeft rust. Want dat is te doen.

Het brengt een fractie van de innerlijke rust terug die ik eerder zo sterk heb ervaren. En helpt me om enorme dankbaarheid voelen voor elk moment dat ik met mijn lieve krachtige mama en ons gezin kan doorbrengen.