Column Diana: Wat is jouw verwachting?

Ja, verwachtingen dat is een interessante. Weet je waarmee ik in de afgelopen jaren gestopt ben: een verwachting hebben. Te vaak had ik ergens een verwachting van die uiteindelijk anders uitpakte en zo, dat was een aanval op mijn lichaam en vermoeidheid. Toen de diagnose ME werd gesteld wist ik niet wat ik kon verwachten.

Ik hoopte in alles dat ik gewoon weer van deze ziekte af zou komen. Ik kon mijn “oude leven” slecht loslaten. Tevergeefs zette ik me voor 200% in tijdens alweer een nieuw bijbaantje. Maar kwam ik er snel achter dat ik daarmee veel teveel van mijn lijf vroeg. Dat waren diepe dalen. Ik wilde zoveel, maar kon zo weinig. In het begin van het acceptatieproces vroeg ik standaard veel teveel van mezelf waardoor ik mezelf continu teleurstelde omdat het simpelweg niet meer haalbaar was.

Om uit de diepe dalen te klimmen was steeds weer een flinke opgave. Ik zag toen vooral de dingen die ik allemaal niet meer kon. Ik heb een pittige weg afgelegd om erachter te komen wat ik nog wel kan. Deze weg komt vooral omdat mijn karakter precies tegenovergesteld is van wat ik kan en mag verwachten van mezelf met mijn ME. Me overal voor 200% ingooien terwijl mijn lijf nog maar voor ongeveer 30% inzetbaar was. Het besef kwam bijvoorbeeld dat een fulltime baan er niet in zit voor mij en dat ik bij alles wat ik doe de afweging moet maken of dat ook echt kan qua energie en hoe het met me gaat.

Op een gegeven moment ben ik minder gaan verwachten van mezelf. Dat is een heel proces, maar ik kan je vertellen het maakt mijn leven een heel stuk aangenamer! Ik ga nu uit van wat ik kan, in plaats van wat een ander van mij verwacht dat ik kan of de te grote verwachting die ik van mezelf heb van wat ik (aan)kan. Daarvoor heb ik mijzelf op de eerste plaats moeten zetten. Een groter verschil dan dit was er niet voor mij. Ik zette altijd de hele wereld om mij heen op 1, stond klaar voor iedereen en wilde het liefst de hele wereld redden. Dit is natuurlijk een onmogelijke opgave, voor iedereen! maar met mijn ME al helemaal. Als ik mezelf niet op 1 zet gaat het snel slechter met me. Ik voel dan direct aan mijn lijf dat ik verkeerde keuzes heb gemaakt en heb meer pijn, ben vermoeider en heb veel meer last van alle andere symptomen die ik heb door mijn ME. Mijn lijf straft me af voor het feit dat ik mezelf niet op nummer 1 zet, en dat is maar goed ook!! Daardoor besef ik dat het super belangrijk is om op ieder moment goed voor mezelf te zorgen. Hier ben ik me de laatste tijd meer bewust van geworden. Ik verwacht minder van mezelf (én tegelijkertijd ook van een ander, wat ook prettig is), ik ben veel rustiger, ik heb meer vrede met hoe mijn leven nu is, ik accepteer de vele onvoorspelbare momenten waarop het niet goed met me gaat en kan op deze manier optimaal genieten van de dingen die ik wél kan. Soms lukt me dit wat minder goed en heb ik een rot dag, maar juist dat weer proberen te accepteren en mee dealen zorgt ervoor dat ik vervolgens weer de goede keuzes voor mezelf kan maken.

Minder verwachtingen en meer met een open blik een moment ingaan. Eigenlijk net als kinderen. Kinderen zijn zo onbevangen. Ze stappen gewoon ergens met een open blik in en zien wel wat er gebeurd, daardoor beleven ze de mooiste avonturen. Dat is ook wat ik ervaar door de verwachtingen los te laten, er gebeuren de mooiste dingen, ik ontmoet bijzondere mensen, ik heb veel inspirerende gesprekken met anderen, ik ben veel meer mezelf, ik doe de dingen die ik echt leuk en fijn vind om te doen, en ik kan écht genieten en gelukkig zijn. Mijn leven nu is 1 groot avontuur.

Ik hoop dat ik door dit met je te delen een beetje bewust kan maken dat het een wonder is wat je allemaal doet en kan doen en dat je daar op ieder moment van moet genieten, zonder verwachtingen!