Column Amber-2019

2019..
Weer een nieuw jaar, de feestmaand is weer voorbij en daarmee ook de feestelijke dagen. Ik vind ze altijd wel leuk en gezellig maar merk er ieder jaar wel weer dat het slechter met me gaat dan het jaar ervoor. Ik kan minder lang dingen doen, ben er sneller moe van en de nasleep is ook steeds erger en langer.

Met oudjaar ben ik weg geweest. Ondanks dat ik daar veel heb gezeten ben ik sinds Nieuwjaar niks meer waard. Ik ben kapot, kan niks meer en lig de hele dag op bed of in de bank. Ik heb simpelweg geen energie meer om iets te doen. Wanneer ik van de bank naar de keuken ga hangt mijn tong op mijn schoenen en word ik helemaal duizelig. Niet echt een lekkere start dus zoals ik liever het jaar was begonnen. Ik hoop dan ook dat dit snel voorbij is en dat ik binnenkort wat meer energie krijg 😊. Het is wel een flinke terugval en ik hoop dat ik weer opknap naar mijn energielevel van afgelopen september. Helaas hebben de afgelopen jaren mij geleerd dat verder in het jaar mijn energie steeds meer afneemt en ook minder lang mee gaat. Wat ik mij afvraag is of deze klap zo groot geweest omdat het een opstapeling van alles is? En of ik nu al een hoop energie moet inleveren en het hiermee tot vakantie mee moet doen? Als dat zo is zal ik nog meer keuze’s moeten maken en activiteiten moeten minderen.
Wat er ook bijhoort is snel prikkelbaar zijn en tegelijkertijd ook geen prikkels aan kunnen. Geluid, licht andere prikkels komen nu veel scherper binnen en ik kan ze minder goed aan. Zelfs gebeurtenissen waar ik normaal snel overheen stap stapelen zich nu op.  Het is voor mij lastig om deze weinige energie al zo te moeten verdelen, zelfs de kleine dingen te moeten laten.

Ik hoop dat het over een paar weken wat minder is en beter zal gaan 😄.

Ik ben dit jaar begonnen met een nieuw voornemen en dat is dat ik geen 2 dingen meer op een dag doe. De jaren hiervoor ging ik bijvoorbeeld in de middag ergens heen en had ik in de avond een verjaardag. Ik kon dan eigenlijk niet meer naar die verjaardag maar vond het zielig om af te zeggen. Maar ik had er last van daarna. Dus voor dit jaar heb ik besloten om goed af te wegen en te kiezen wat ik liever wil doen en daardoor dus maar 1 ding op een dag ga doen.👌

Column Amber

De eerste column van Amber (24 jaar). Zij deelt hier graag haar ervaring.

4,5 jaar geleden kreeg ik een bedrijfsongeval. Hierdoor kreeg ik dystrofie in mijn voet en ben ik in verschillende ziekenhuizen geweest voor een behandeling hiervoor. Uiteindelijk is de dystrofie weggegaan, alleen is de chronische pijn in mijn voet gebleven. Ik moest hier mee leren leven en wist dat ik ermee door kon lopen.

In de tijd dat de therapie voor mijn voet hielp kwam er steeds meer vermoeidheid opspelen. Ik dacht eerst dat het door de therapieën kwam omdat ik daar intensief mee bezig moest zijn. Later werd de vermoeidheid steeds erger. Ik kon me slecht concentreren op het werk en kon een paar weken later zelfs niks anders meer behalve werken. Ik had geen sociaal leven meer, ging werken, eten en naar bed en zo elke dag. In het weekend kon ik niets, alleen maar bijkomen van het werken.

De dokter stuurde me naar een psycholoog. Die stelde vast dat er niks mis is met mijn geestelijke gesteldheid en dat de vermoeidheid niet van een depressie, burn-out o.i.d. vandaan komt. Ik ben toen door de dokter doorgestuurd naar een ziekenhuis in Utrecht voor cognitieve gedragstherapie. Deze therapie heeft mij niet geholpen omdat het gericht was op mensen die niks meer deden. Bij mij was het juist omgekeerd ik moest leren om minder te doen en leren waar mijn grenzen lagen, omdat ik nu veel te veel deed en dus ook niet kon opladen. Ik ben toen wel via dat ziekenhuis terecht gekomen bij een internist in de Vermoeidheidkliniek in Lelystad/De Bilt, die uiteindelijk de ziekte ME/CVS heeft vastgesteld. Hij zei er wel bij dat er eigenlijk niks voor is waardoor het overgaat.

Ik wilde er alles aan doen om beter te worden, ik was mezelf niet meer, niet meer zo levendig, moest voor alles een planning maken omdat ik het anders niet ging redden. En dit moet ik nu nog steeds. Ik heb ook vooral veel moeite met het laten zien aan anderen dat ik zo moe ben. Ik laat dit niet toe en zet dan altijd een masker op. Ik probeer dit minder te doen maar mijn lichaam doet dit automatisch. Hier moet ik nog aan werken. Het is een soort zelfbescherming om mezelf niet bloot te willen geven omdat ik hetzelfde als iedereen wil zijn. Ik heb er erg mee geworsteld, kwam en kom mezelf nog steeds zo vaak tegen. Ik kon niet begrijpen dat je zó extreem vermoeid kunt zijn zonder dat je echt iets intensiefs gedaan hebt. Laat staan als je dit wel doet dan was ik echt kapot. Nu loop ik daar nog steeds tegenaan. Moet dingen tegen elkaar afwegen; wat vind ik leuk en wat wil ik het liefste doen. Moet altijd keuzes maken en kan niks spontaan plannen. Alles moet vooraf gepland zijn zodat ik er de rest van de week rekening mee kan houden. Ik ga nu nog te vaak over mijn grenzen heen, maar kies er nu bewust voor omdat ik nog zoveel mogelijk leuke dingen wil doen. Ik weet dat dit niet altijd goed is maar soms moet je weer eerst goed vallen voordat je weer realistisch kunt kijken.