Column Kim – Love ME, blame ME

Het was stil. Lange tijd liet de liefde niet van zich horen. McDreamy (jullie welbekend van mijn column in MEdium 2 – juni 2009) dwarrelde nog wat na in mijn hart. Ik likte mijn wonden en verlegde mijn focus naar afplaktape en mengverf. In de tussentijd produceerde hij samen met zijn McStupidgirlfriend McBaby numero 2 (SERIOUSLY?!), wat het dwarrelen overigens aanzienlijk deed afnemen. En ik? Ik was het gedwarrel zat en vond tussen de afplaktape en mengverf in mijn geupgrade McDreamy-versie. Een soort van 2.0. Met allerlei geoptimaliseerde eigenschappen. Ik bespeur tenslotte geen McWife (meer), geen McChilderen en geen McSteamy-minnares (voor zover mijn zintuigen reiken). Kortom: McBrilliant!

Echter, nu ik me na een ellendige vrijgezelle eeuwigheid eindelijk weer in een soort van serieuze relatie bevind, raakt mijn ziekte meer dan mij en mijn ego alleen. Ook 2.0 krijgt er zo nu en dan behoorlijk van langs. Uiteraard heb ik bij aanvang alle mogelijke waarschuwingsborden uitgehangen. Maar 2.0 bleek ongevoelig voor deze signalen en liet zich door mijn ontmoedigingsbeleid niet van de wijs brengen. Zoals een echte 2.0 betaamt. Al doende maakt hij zich meester van de fijne kneepjes van het ME-partnerschap. Bij een alarmerende fysieke staat neemt 2.0 me alles uit handen. De bank wordt ontruimd, van alle kanten worden dekens, kussens en kruiken aangesleept, gordijntjes gaan dicht, lichten worden gedempt, ik krijg een afstandsbediening in de ene hand, een kopje thee in de andere en nadat ik eerst liefdevol door mijn haren gekriebeld ben buigt 2.0 zich over een gezond avondmaal. Ik daarentegen lig er bij als een zielig hoopje ellende gehuld in een veel te wijde joggingbroek en dito fleece-trui. Comfort boven alles, mateloos a-sexy. Sorry 2.0. Maar hij houdt van me. Fleece-trui of geen fleece-trui. En ik begrijp niet waarom.

Aangezien 2.0 nog maar zeer recentelijk is toegetreden tot de hardcore ME-scene is hij vooralsnog de (in mijn ogen) lichtelijk naïeve mening toegedaan dat ‘ik’ en ‘mijn ziekte’ twee verschillende, op zichzelf staande concepten zijn. “Jij BENT je ziekte niet”, aldus 2.0. Deze bewering levert mij een spontane identiteitscrisis op. Want sinds ME mijn leven veroverd heeft is alles anders. IK ben anders. Naast alle bekende aardverschuivingen rondom de praktische aspecten des levens (een afwezig energieniveau en de daaruit voortvloeiende  bejaarde daginvulling) heeft ook mijn persoonlijkheid een metamorfose ondergaan waar je ‘u’ tegen zegt. Ik ben boos. Cynisch. Murw geslagen door het constant moeten incasseren van pijn. Van tegenslagen. Dromen zijn vervlogen. Vertrouwen is van me afgenomen. In mijn lijf, in het leven. Een toekomstvisie heb ik niet. Genadeloos heeft mijn ziekte bezit van me genomen. En nu ligt hij verankerd in mijn ‘zijn’. Dream on 2.0, ik BEN mijn ziekte.

In een verwoede strijd zo nu en dan aan het gewone leven deel te nemen, doen mijn lijf en ik ons uiterste best om op z’n minst een paar dagen per week 2.0 bij te houden. Tevergeefs. Romantische weekendjes worden abrupt afgebroken omdat mijn lichaam het begeeft. Dagactiviteiten worden gepland en vervolgens gecancelled. Verjaardagen, etentjes met familie, een drankje met vrienden, avondje bios, dagje winkelen, een concert of terrasje; niets is meer zeker. Ook 2.0 brengt ineens verrassend veel tijd door op de bank, heeft er reeds een halve dag opzitten wanneer ik in brakke, chagrijnige staat mijn nest uitgekropen kom. Al lijkt hij de flexibiliteit zelve, weet hij zijn teleurstelling op meesterlijke wijze te verbergen en doet hij naar eigen zegge niet aan schuld (hij is hoogstens boos op, jawel……, ‘de situatie’), langzaamaan voel ik kleine scheurtjes ontstaan. Kieren. Gaten. Geduld raakt op. Ongenoegen verschijnt. Liefde vervliegt. Mijn angst viert hoogtij.

Het was stil. Lange tijd liet de liefde niet van zich horen. En nu ze er is lijkt ze zo fragiel. Want er komt een dag dat ook 2.0 inziet dat ik niet alleen een ziekte HEB, maar tevens mijn ziekte GEWORDEN ben. Er komt een dag dat ook hij op zoek gaat naar de schuldvraag en geen genoegen meer neemt met een antwoord in abstracte termen. Er komt een dag dat ook hij zich realiseert dat IK de tekortkoming ben. Want IK ben ziek. IK heb ME.

I plead guilty……

schuld, de; v(m) –en:
1. tekortkoming of verkeerde daad: ~ bekennen
2. verantwoordelijkheid die is ontstaan door een tekortkoming: het is mijn ~<br

Mail dit nieuwsbericht Deel deze pagina via facebook Deel deze pagina via Twitter Deel deze pagina via LinkedIn