Bo

Column Bo: Het gevecht met het UWV

Het gevecht met het UWV

Op 1 april 2019 kreeg ik mijn diagnose ME/CVS. Op 2 april 2019 had ik mijn “eerste jaars ziek” gesprek bij het UWV. Ik had dit ook verteld bij het medisch centrum waar ik mijn diagnose kreeg dus zorgde zij ervoor dat zij mijn dossier met diagnose, onderzoeken en uitslagen nog voor die afspraak in mijn mailbox zat. Ik had alles uitgeprint en bewapend met het dossier ben ik naar dat gesprek gegaan. Het was in het begin van de middag dus ik durfde er met de auto heen. In de spits wil ik liever niet rijden i.v.m. drukte en slechtere concentratie/ reactievermogen. Ik maakte mij eigenlijk geen zorgen om dit gesprek, want ik had mijn dossier en de vorige keer had ik ook een vriendelijke arts. Ik wist dus niet goed waarom het medisch centrum al zo heftig reageerde. Maar goed, ik kom dus aan bij mijn afspraak en werd opgehaald door de arts. Vanaf het eerste moment had ik al niet een prettig gevoel bij die man. Maar dat gevoel probeerde ik opzij te zetten, want misschien had ik gewoon niet een goede dag.

Aan het begin van het gesprek overhandigde ik de arts het dossier en legde hem uit wat het was. Hij deed er behoorlijk luchtig over en legde het meteen aan de kant. Hij vroeg mij hoe mijn dag eruit zag. Ik legde hem uit dat ik met mijn hond wandel en dat ik na elke wandeling moest uitrusten. Hij bleef doorvragen over hoe ik dan uitrustte dus ik zei vaak zittend op een stoel of liggend op een bank. Hij besloot al snel dat dit onnodig was en dat ik maar gewoon door moest gaan. Ik probeerde hem nog uit te leggen dat ik van alleen deze afspraak al een paar dagen bij moest komen, maar ook hierop zei hij dat ik gewoon door moest gaan. Al dat rusten was niet goed voor mij. Daarnaast moest hij heel nodig weten wat ik met mijn psycholoog bespreek. Ik vond dat hem dat eigenlijk helemaal niks aanging, maar ik legde hem in grote lijnen uit omdat hij maar door bleef gaan. Op dit moment zat ik al behoorlijk hoog in mijn emotie.

Na mijn uitleg drong hij nog meer aan omdat het maar abstract was. Ik gooide uit frustratie mijn hele hebben en houden eruit. Hier werd hij toch wel een beetje stil van en zei dat dit toch wel erg veel was. Op dit moment was ik al erg aan het huilen. Hierna zei hij dat ik niet ziek ben, want zo zag ik er niet uit. Als ik kon lopen met mijn hond en zelfstandig naar de afspraak kon komen, kon ik ook gewoon 40 uur in de week werken. Hij zou mij dus volledig hersteld opschrijven. Weliswaar met een paar kleine aanpassingen maar toch. Na deze uitspraak was ik zo overstuur dat ik niks meer uit kon brengen laat staan uitleggen wat de ziekte daadwerkelijk inhoud. Het enige wat hij deed was uitdrukkingloos voor mij zitten en zeggen dat hij het vervelend vond dat hij mij overstuur had gemaakt. Hij vroeg of ik nog wat kwijt wilde en het enige wat ik kon zeggen was dat ik heel graag weg wilde. Gelukkig vond hij dat oke en hij begeleidde mij naar buiten. Ik was er kapot van. Nadat ik weer enigszins rustig was geworden ben ik weer in de auto gestapt. Gelukkig was het maar 20 minuten rijden.

Eenmaal thuis heb ik mijn verhaal bij mijn ouders gedaan die mij geweldig hebben ondersteund tijdens dit proces. Gelukkig zeiden zei ook dat deze man niet goed bij zijn hoofd was en dat we een klacht gingen indienen. Ik was inmiddels zo uitgeput dat ik moest slapen. Mijn vader heeft toen een klacht opgesteld en die hebben wij diezelfde dag nog verzonden, in de hoop dat we niet een bezwaar proces in moesten. Naar aanleiding hiervan heb ik een gesprek gehad met een vrouw die de klacht afhandelde. Helaas moest ik toch nog in bezwaar, want de klacht was alleen voor de bejegening. Het bezwaar proces nog erg zwaar worden, ben ik bang.
Wederom heeft mijn vader de volledige klacht opgesteld en verstuurd. Nu is het afwachten totdat ik mijzelf mag verklaren tegenover een commissie. Dit zal samen met een andere arts, iemand van de bezwaren afdeling, mijn vader en ikzelf zijn. Het vervelende hier allemaal aan is dat ik heel erg graag aan het werk wil. Ik heb immers niet voor niks op latere leeftijd (31 jaar) een HBO opleiding als maatschappelijk werker afgerond. Nu ben ik 32 jaar en staat mijn leven stil. Ik wil werken maar kan dit gewoon niet opbrengen. Ik ben al blij als ik enigszins fatsoenlijk door een rustige dag heen kom. Dit is dus een strijd die nog steeds gaande is.

Ik houd jullie op de hoogte wanneer ik voor de commissie ben gekomen. Mochten jullie willen reageren of tips hebben kunnen jullie een mail sturen naar bo-ruijgrok@live.nl . Tot de volgende keer weer!