Column Oscar- Kerstperiode

Je zou denken dat normaal gesproken er een heleboel columns verschijnen in de kerstperiode. Allemaal met kerstwensen en verhalen over welke rare cadeautjes er gegeven worden of wat er allemaal voor spannends gebeurt.
Vervolgens zouden er minstens zoveel blogs moeten verschijnen over Nieuwjaar met alle goede voornemens die van pas komen bij deze aandoening maar vooral in het leven.
Zo heb ik zelf een hele waslijst gemaakt waar ik me tot nu toe goed aan heb gehouden en veel baat bij heb, ik ben als het ware herboren en noem het dan ook stichtelijk “mijn nieuwe leven”.

Het zal u ook opgevallen zijn dat er geen columns verschenen, niet van mij, niet van andere columnisten in de stichting.
Het was een maand lang muisstil op de site. Hoe zou dat komen?
Dat komt omdat de kerstdagen voor een ME/CVS patiënt over het algemeen de zwaarste dagen van het jaar zijn. Het is een periode waarbij je bijna verplicht bent om leuk mee te doen. Je familie komt je bezoeken of je gaat op bezoek bij vrienden en dat soms zelfs drie of vier dagen lang. Je eet lekker en vooral dingen die niet zo goed voor je zijn.
In het ergste geval lig je alleen thuis op bed omdat je te ziek bent om zelfs tijdens de kerst iemand te zien.

Ikzelf had besloten om me niet te veel aan mijn dieet te houden, lekker van het kerst-eten te genieten. Ook de oefeningen die ik normaal gezien dagelijks doe heb ik verwaarloosd en ik heb geprobeerd zo veel mogelijk mensen te zien, om zoals een “normaal mens” Kerst en Nieuwjaar te vieren. Dit was één van de beste beslissingen voor mij. Ik zit in een goede periode maar echt gezond voor mijn lichaam was het niet, mijn geest voelde zich daarentegen enorm gelukkig. Verschillende mensen in de mijn omgeving vonden het een slecht idee, maar andere waren juist blij dat ik weer mee deed. Zelf voelde ik me schuldig naar de maatschappij omdat ik wel naar een feestje ga, maar niet fatsoenlijk kan functioneren. Je bent immers pas een volwaardig lid van onze maatschappij als je een fulltime baan, een partner en twee kinderen (liefst een jongetje en meisje) hebt. Op zondag maai je altijd het gras en twee keer per week ga je nadat je de hond hebt uitgelaten nog even met de auto naar de sportschool.
Een fulltime baan heb ik niet, ook geen tweeling of hond, wel veel gras maar dat maai ik niet en zeker niet op zondag. Toch heb ik me sinds ik ziek ben nog nooit zo een deel van de maatschappij gevoeld als de afgelopen kerstperiode.
Ik was er weer even, bedankt dat ik mee mocht doen!